კინო

“თქვენით გადაწყვიტეთ, რომელი ოჯახია პარაზიტი, არ მინდა დაგეხმაროთ” – ინტერვიუ ჯუნ-ჰო ბონგთან

“პარაზიტი” ერთადერთი სამხრეთ კორეული ფილმია, რომელმაც კანის კინოფესტივალის მთავარი ჯილდო, “ოქროს პალმის რტო” მიიღო. რამდენიმე დღის წინ კი, 5 იანვარს, ჯუნ-ჰო ბონგის პროექტმა “ოქროს გლობუსზე” საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაში გაიმარჯვა. ახლა, ეს ფილმი, BAFTA-ს 4 ნომინაციაზეა წარდგენილი, მათ შორის “საუკეთესო ფილმისა” და “საუკეთესო რეჟისორული ნამუშევრის” კატეგორიებში. ბრიტანული კინოპრემიის შედეგები ძალიან მალე, 2 თებერვალს გახდება ცნობილი.

“არტნიუსი” გთავაზობთ ინტერვიუს ფილმის რეჟისორთან, ბონგ ჯუნ-ჰოსთან.

-თქვენი ფილმი საკმაოდ აქტუალური გამოდგა. ეს ყველაფერი დიდი ხნით ადრე დაგეგმეთ?

-დიახ, “პარაზიტზე” მუშაობა 2013 წელს დავიწყე, მაგრამ სიტუაცია ჩვენს ქვეყანაში მაშინაც ისეთივე იყო, როგორიც ახლაა. უზარმაზარი უფსკრული მდიდრებსა და ღარიბებს შორის, სოციალური პოლარიზაცია, – ვფიქრობ, ეს პრობლემა მხოლოდ ჩვენთან არაა.

2013 წელს ახალი დამთავრებული მქონდა ფილმი “თოვლსისმჭრელი”. ისიც სოციალურ უთანასწორობას ასახავს. ასე რომ, დიდი ხანია, არ მტოვებს ამ თემაზე ფიქრები. უნდა ითქვას, რომ “თოვლისმჭრელი” საერთაშორისო ფანტასტიკური პროექტია. ამჯერად კი მინდოდა მომეყოლა ისტორია საკუთარ გარემოცვაზე, მეჩვენებინა თანამედროვე კორეა.

-გრძნობის ორგანოებიდან ცხვირი ერთადერთია, რომელსაც კინოში იშვიათად ეთმობა განსაკუთრებული ადგილი. მაგრამ, თქვენ ეს კარგად გამოგივიდათ: ფილმში მდიდრები მუდმივად წუწუნებენ ღარიბების სუნზე, იმდენად, რომ რაღაც მომენტში, მაყურებელი მის წარმოდგენასაც იწყებს...

-სუნზე საუბრები ჩვენთვის ძალიან მნიშნელოვანი ინსტრუმენტია. მისი საშუალებით ჩვენ გაჩვენებთ, როგორ იცვლება გმირი, როცა ის საზოგადოებრივიდან პირად სივრცეში გადადის. მართლაც, სუნი, თუ სუნამოებსა და ყვავილებზე არ ვისაუბრებთ, ძალიან ინტიმური რამაა, რომელსაც, ჩვეულებრივ, მხოლოდ ძალიან ახლო ადამიანებთან განვიხილავთ. სხვა ადამიანის სუნი რომ იგრძნო, მასთან ძალიან ახლოს უნდა იყო. მაშასადამე, სცენა, რომელშიც მთავარი გმირი თავისი მსახურის სუნს ცოლთან განიხილავს, გვაფიქრებინებს, რომ ამ ოჯახის ურთიერთობებში ყველა პირადი ზღვარი უკვე დარღვეულია. გარდა ამისა, სუნით ჩვენ ხაზს ვუსვამთ იმასაც, როგორი განსხვავებულია მდიდრებისა და ღარიბების ცხოვრება. ალბათ, გახოვთ: ფილმში “თოვლსმჭრელი” მატარებელში არის ბიზნესკლასი და ეკონომკლასი, ისევე როგორც თვითმფრინავებში. ეს კინოში, სინამდვილეში კი, კორეაში, ღარიბები “საიმედოდ” არიან განცალკევებულნი მდიდრებისგან. ჩვენ კი გადავწყვიტეთ, წარმოდგვედგინა, რას იგრძნობდნენ მდიდრები, თუ ღარიბები მათ გვერდით აღმოჩნდებოდნენ, ისე, როგორც ეს “პარაზიტშია”.

-ფილმში, რეალურად, სამი ოჯახია. თქვენი აზრით, რომელი მათგანია ზუსტად ის “პარაზიტი” ფილმის სახელწოდებიდან?

-ერთი შეხედვით, ალბათ, იფიქრებთ, რომ ესაა სატირა ღარიბებზე, რომლებიც პარაზიტების მსგავსად, მდიდრების სუფთა, ლამაზ სახლს აბინძურებენ. მაგრამ, როცა დაფიქრდებით, მიხვდებით, რომ ღარიბები ამ სიტუაციაში თავიანთი ნებით არ არიან. ისინი ნიჭიერები, შრომისუნარიენები, ადამიანურები არიან. დანაშაულის ჩადენისკენ მათ უკიდურესი გაჭირვება და უმუშევრობა უბიძგებს. მეორე მხრივ, შეიძლება იფიქროთ, რომ პარაზიტები არიან მდიდრები. ისინი ღარიბებს ფულს მათი სახლების იატაკის წმენდასა და სამსახურში ტარებაში უხდიან. ღარიბებიც იმიტომ თანხმდებიან ამას, რომ უჭირთ და სხვა გამოსავალი არ აქვთ. ასე რომ, თქვენით გადაწყვიტეთ, რომელი ოჯახია პარაზიტი. არ მინდა ვინმეს დავეხმარო.

-რა ახალი გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდით თქვენი რიგით მეცხრე ფილმის გადაღებებისას?

-ერთი ის, რომ მოქმედების 90% ორ შენობაში მიმდინარეობს: ღარიბთა ოთახებსა და მდიდრების სასახლეში. მანამდე, არასდროს გადამიღია ამდენი დახურულ სივრცეში. მეორე ის, რომ გადაღებებამდე რამდენიმე ხნით ადრე ჩემმა ოპერატორმა მითხრა: “შეამჩნიე, რომ მდიდრებზე ეს ჩვენი პირველი დიდი ისტორიაა?” და მაშინ გავიაზრე, რომ ამ ადამიანებზე ცოტა რამ ვიცოდი. იმისათვის, რომ მაყურებლისთვის ახალი სამყაროს გაცნობის ეფექტი შემენარჩუნებინა, მდიდარი ოჯახის გმირებად ის მსახიობები მოვიწვიე, რომლებთანაც მანამდე არასდროს მიმუშავია. ასე იმიტომ მოვიქეცი, რომ ყველა მსახიობი, რომელსაც მე ვიცნობ, ჩემს ფილმებში ღარიბთა როლებსაა მიჩვეული.

-ბუნკერები სახლების ქვეშ – ეს რაიმე მეტაფორაა თუ სამხრეთ კორეელების რეალურ შიშს ასახავს ჩრდილოეთ კორეასთან მოსალოდნელი ომის წინაშე?

-არანაირი მეტაფორა. ადამიანებს ეშინიათ ომის. ბევრ სახლშია ასეთი ბუნკერები, რომლებში ცხოვრებაც კია შესაძლებელი. რა თქმა უნდა, ესეც მდიდარი კორეელების პრივილეგიაა. ფილმში არის ასეთი სცენა: ქმარი ცოლს სიყვარულს უხსნის მას შემდეგ, რაც ცოლი ჩრდილოეთ კორეის ტელევიზიის წამყვანის პაროდიას გააკეთებს. ეს ხუმრობაა, მაგრამ მიგვანიშნებს იმაზე, რომ ადამიანი დიდი ყურადღებით ადევნებს თვალს, რა ხდება დემილიტარიზებულ ზონაში.

-თქვენი აზრით, კლასობრივი ბრძოლა ჩვენი ცხოვრების გარდაუვალი მოვლენაა? იქნებ ფიქრობთ, რომ ოდესმე ის შეიძლება საერთოდ გაქრეს…

-პირველი ემოცია, რომელსაც ფილმის ყურების შემდეგ მაყურებლისგან ველოდები, ესაა შიში, შიში იმისა, რომ მდიდრებსა და ღარიბებს შორის ის უზარმაზარი უფსკრული უცვლელი დარჩება. საშინელება ისაა, რომ არც ჩვენი და არც ჩვენი შვილების დროს ეს სიტუაცია არ შეიცვლება. და ის პირობაც, რომელსაც ფილმის ბოლოს ერთ-ერთი გმირი დებს, ძალიან ტრაგიკულად ჟღერს, იმიტომ, რომ ვიცით, მას ასრულება არ უწერია. გახსოვთ, ის სცენა, რომელშიც ოჯახის უფროსი ამბობს: “იცით, რომ დაცვის თანამშრომლის თითო ვაკანსიას უნივერსიტეტის 500 კურსდამთავრებული ეხმაურება” – სამწუხაროდ, ეს გაზვიადება არაა. ესაა ციფრი, რომელიც რამდენიმე წლის წინ, ერთ-ერთ საინფორმაციო გამოშვებაში მოვისმინე. რა თქმა უნდა, ახლა, კორეაში სიტუაცია უმჯობესდება, თუმცა ეს პროცესი ძალიან ნელა მიდის. ამიტომ, ჩვენთვის მნიშვნელოვანი იყო, გვეჩვენებინა ღარიბი ოჯახები – უნიჭიერესი და შრომისმოყვარე ადამიანები, ამით ჩვენ ყველას შევახსენეთ, რომ ცხოვრება ძალიან უსამართლოა.

-თქვენს ბიოგრაფიას თუ გადავხედავთ, “პარაზიტში” ნაჩვენები ყველა ოჯახის მდგომარეობა გამოვლილი გაქვთ…

-გულწრფელად რომ გითხრათ, სახლი, რომელშიც ახლა ვცხოვრობ, ახლოსაც ვერ დაუდგება მდიდართა იმ სახლებს, რომლებსაც ფილმში ხედავთ, მიუხედავად იმისა, რომ ღარიბი არ ვარ. მაგრამ, პირობები, რომელშიც მე და ჩემი მეუღლე ვცხოვრობდით მაშინ, როცა რეჟისორის ასისტენტად დავიწყე მუშაობა, იმაზე ბევრად უარესი იყო, ვიდრე ფილმში ნაჩენებ ღარიბ ოჯახს აქვს. ახლა, ალბათ, სადღაც შუაში ვართ, ფუფუნებასა და სიღარიბეს შორის. და მართლა, სახლის ქვეშ ბუნკერი არ მაქვს.

-როდის გრძნობთ თქვენი ფილმების ჟანრს, სცენარის სტადიაზე, გადაღების თუ მონტაჟის?

-როცა ვიღებ ან ვამონტაჟებ, არასოდეს ვფიქრობ ფილმის ჟანრზე. არასოდეს ვფიქრობ, რომელი ჟანრის ჩარჩოს მოვერგო. და მსჯელობაც იმის შესახებ, რით განსხვავდება ჟანრული კინო საავტოროსგან, ჩემთვის ნამდვილად არაა. ადამიანები ამის გამო თავებს იმტვრევენ: ფილმი შავი კომედიაა თუ სატირული ექშენი? ერთ-ერთ რეცენზიაში დაწერეს, რომ “პარაზიტი” ესაა ფილმი “ჯუნ-ჰო ბონგის” ჟანრში. შენი სახელი რომ ჟანრი ხდება, ამაზე კარგი კომპლიმენტი რეჟისორისთვის არ არსებობს.

-“პარაზიტი” თქვენთვის სახლში, კორეულ კინოენასთან დაბრუნებაა?

-პრინციპში, “ოკჯაც” კორეული ფილმია. მასში მრავალ კორეელი გმირი და კორეული ლოკაციაა. მაგრამ, “პარაზიტი” ფესვებთან დაბრუნება იყო იმ გაგებით, რომ კიდევ ერთხელ მომეცა საშუალება ჩემთვის კომფორტული ბიუჯეტისა და მასშტაბების გადაღებები დამეგეგმა. ამ ფილმზეც, ისევე, როგორც “მოგონებები მკვლელობაზე” შემთხვევაში, ვიყავი აუჩქარებელი, მშვიდი, დეტალებზე ორიენტირებული. ფილმების “ოკჯა” და “თოვლსმჭრელი” გადაღებებისას კი სისხლში ადრენალინის სულ სხვა დონე მქონდა.

თარგმნა ანუკა ღონღაძემ

Source: Esquire

კომენტარები

კომენტარი